بقا در سرطان روده

سرطان روده (Bowel Cancer) نوعی سرطان است که ابتدا در روده بزرگ(Colon Bowel Large) و یا مقعد (Rectum ) شروع می­شود. روده به دو بخش شامل روده کوچک و روده بزرگ تقسیم می­شود. روده بزرگ متشکل از کلون، مقعد و سوراخ مقعد است.

در مطالعه­‌ای که بین سال­های ۱۹۹۳ تا ۲۰۱۲ بر روی ۲۲۳۰ بیمار مبتلا به سرطان کلورکتال انجام شد، میانگین سن افراد مبتلا ۶۷ سال بود و ۸۷% افراد بالا ۵۰ سال بودند. به علاوه ۴/۶۲% از افراد در هنگام تشخیص وضعیت تومورشان در مرحله­ی III تا IV بوده است. در این مطالعه بقای یکساله ۶/۷۴%، بقای ۵ ساله ۸/۴۳% و بقای ۱۰ ساله ۳۳% بوده است. از طرفی دیگر میانگین بقا در زنان ۹/۳ سال و در مردان ۴/۳ سال بوده است. میانگین بقای افرادی که تومور در مقعد آن­ها شکل گرفته بود از میانگین بقای افرادی که تومور در روده­ی بزرگ آن­ها شکل گرفته بود بیشتر بود (۸/۵۱% در مقابل ۳/۴۲%). در مطالعه که بر روی ۱۰۷ بیمار در شهر تهران که تحت جراحی برای سرطان کلورکتال قرار گرفته بودند، ۸/۷۳% از افراد بقای ۱۴۲ ماه داشتند. میزان بازگشت تومور ۷/۵% و میانگین طول بازگشت ۷/۳ سال بوده است. 

بقا براساس مرحله سرطان روده

اطلاعات زیر براساس داده­های است که بین سال­های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۶ در بیماران مبتلا به سرطان کلون و مقعد در انگلستان جمع آوری شده است. به طور کلی میزان بقا افراد دچار سرطان روده در انگلستان و ولز به شکل زیر است:

  • حدود ۷۵% از افرادی که دچار سرطان روده شدند حداقل یک سال پس از تشخیص زنده می­مانند.
  • حدود ۶۰% از افرادی که دچار سرطان روده شدند حداقل پنج سال پس از تشخیص زنده می­مانند.
  • حدود ۶۰% از افرادی که دچار سرطان روده شدند حداقل ۱۰ سال پس از تشخیص زنده می­مانند.

معیار­های یک ساله، پنج ساله و ده ساله بیان کننده این نیستند که فرد فقط یک ساله و … زنده خواهند ماند، بلکه اطلاعاتی که را که در طی یک سال، پنج سال یا ده سال جمع آوری شدند بیان می­کنند.

میزان بقا افراد دچار سرطان روده طبق مرحله سرطان براساس داده­های بالا به شرح زیر است:

مرحله ۱

۹۵% از مردانی که دارای سرطان روده مرحله 1 بودند حداقل ۵ سال یا بیشتر پس از تشخیص زنده ماندند.

حدود ۱۰۰% از زنانی که دارای سرطان روده مرحله 1 بودند حداقل ۵ سال یا بیشتر پس از تشخیص زنده ماندند.

مرحله ۲

بیش از ۸۰% از مردانی که دارای سرطان مرحله 2 بودند حداقل ۵ سال یا بیشتر پس از تشخیص زنده ماندند.

حدود ۹۰% از زنانی که دارای سرطان روده مرحله 2 بودند حداقل ۵ سال یا بیشتر پس از تشخیص زنده ماندند.

مرحله ۳

حدود ۶۵% از زنان و مردانی که دارای سرطان روده مرحله 3 بودند حداقل ۵ سال یا بیشتر پس از تشخیص زنده ماندند.

مرحله ۴

بیش از ۵% از مردانی که دارای سرطان روده مرحله 4 بودند حداقل ۵ سال یا بیشتر پس از تشخیص زنده ماندند.

بیش از ۱۰% از زنانی که دارای سرطان روده مرحله 4 بودند حداقل ۵ سال یا بیشتر پس از تشخیص زنده ماندند.

در صورتی که سرطان کبد را درگیر کرده باشد و جراحی کبد امکان پذیر باشد، ۲۵% تا ۴۰% از افرادی که دارای سرطان روده بودند حداقل ۵ سال یا بیشتر پس از تشخیص زنده ماندند.

عوامل موثر بر بقا

همان طور که در بالا نشان داده شد، مرحله سرطان بر میزان بقا افراد تاثیر می­گذارد. مرحله سرطان بیان کننده اندازه تومور و وضعیت پخش شدن آن در بدن است. نوع و گرید سرطان بر بقا افراد تاثیر می­گذارند. گرید نشان دهنده­ی وضعیت غیر عادی بودن سلول­های سرطانی در زیر میکروسکوپ است. وضعیت سلامت فرد مبتلا نیز بر بقا تاثیر مستقیم می­گذارد. هرچه که فرد از وضعیت سلامت بهتری برخوردار باشد بهتر با وضعیت بیماری کنار خواهد آمد. بعضی از سرطان­های روده پروتئینی به اسم carcinoembryonic antigen یا CEA تولید می­کنند که رابطه­ی عکسی با بقا افراد دارد. همچنین افرادی که به واسطه سرطان روده دچار انسداد روده شدند، دارای وضعیت بقا ضعیف­تری هستند. 

اثر تفاوت ژنتیکی بر میزان بقا سرطان روده

بیشتر بیماری­ها از جمله دیابت، ناراحتی­ها قلبی و سرطان حاصل برهمکنش محیط و ژنتیک هستند. از این رو شناسایی تغییرات و تفاوت­های ژنتیکی به شناخت بهتر بیماری کمک می­کند. تفاوت­ها ژنتیکی که به تفاوت­های ساختار ژنتیکی در جمعیت و گونه اشاره می­کند در ژنوم انسان به صورت تفاوت تکرار­های پشت سرهم در ژنوم، SNP، حذف و جا به جایی … بروز پیدا می­کند. مطالعات مختلف نشان دادند که تفاوت­های ژنتیکی در افراد بر روی میزان بقا سرطان روده تاثیر می­گذارد. در مطالعه­ای که با هدف بررسی ارتباط تفاوت ژنتیکی و بقا کلی در سرطان کلورکتال صورت گرفت، معلوم شد که آلل ماینور (minor) در rs209489 و rs17544464 نزدیک ژن ELOVL5 که بر روی بازوی کوچک کروموزوم ۶ قرار دارد در ارتباط با کوتاه بودن بقا کلی بیماراست. از این رو تفاوت­های ژنتیکی بر روی بقای بیمار تاثیر می­گذارد. 

تاریخ آخرین به روز رسانی: ۶ خرداد ۱۳۹۹ 

منابع:

Bowel Cancer. Available from HERE

Ross A, Rusnak C, Weinerman B, Kuechler P, Hayashi A, MacLachlan G, et al. Recurrence and survival after surgical management of rectal cancer. American journal of surgery. 1999 May;177(5):392–۵. 

Talseth-Palmer BA, Scott RJ. Genetic variation and its role in malignancy. International Journal of Biomedical Science. 2011;7(3):158–۷۱. 

Fessler E, Medema JP. Colorectal Cancer Subtypes: Developmental Origin and Microenvironmental Regulation. Trends in Cancer [Internet]. 2016 Sep 1;2(9):505–۱۸. Available from HERE

۰ ۰ vote
Article Rating

اگر این مطلب را می‌پسندید آن را به اشتراک بگذارید:

اشتراک گذاری در facebook
Facebook
اشتراک گذاری در twitter
Twitter
اشتراک گذاری در linkedin
LinkedIn
اشتراک گذاری در telegram
Telegram
عضویت
خبرم کن اگر:
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments

فهرست مطالب

آخرین مطالب

حمایت عاطفی از بیماران مبتلا به سرطان

بیماری سرطان یک بیماری چالش برانگیز در عصر حاضر است و ابتلا به آن استرس­های فراوانی را در پی دارد. حمایت روانی و عاطفی از بیمار مبتلا به سرطان به کاهش این استرس­ها کمک می­کند. افرادی که در اولویت­های اصلی دایره­ی زمینه­ی حمایت عاطفی قرار می­گیرند شامل خانواده و دوستان بیمار، افرادی که از بیمار مراقبت می­کنند و پزشکان و پرستاران هستند. تحقیقات نشان داده است که حمایت­های عاطفی در روند درمان و کیفیت زندگی بیمار تاثیر مثبت می­گذارد.

ادامه مطلب »

عوارض سرطان بر روی قوای جنسی

قوای جنسی بخش جدانشدنی از زندگی افراد بالغ است که بر روی کیفیت زندگی افراد تاثیر مستقیم دارد. سرطان بیماری است که بر روی زندگی فرد تاثیرات عمیق می‌گذارد. بیماری سرطان و داروهایی که برای درمان آن به کار می‌روند به شکل‌های مختلف بر روی زندگی فرد از جمله توانایی فیزیکی، ویژگی‌های عاطفی و قوای جنسی فرد تاثیر عمیق می‌گذارد. از جمله تاثیراتی که سرطان بر روی زندگی جنسی فرد می‌گذارد می‌توان به عدم ارگاسم، عدم تمایل به انجام رابطه جنسی، خستگی و ناباروری است. هرچند که اثرات انواع سرطان بر روی فرد می‌تواند متفاوت باشد، اما به شکل معنادار و یکسانی بر روی رضایت جنسی افراد تاثیر می‌گذارد.

ادامه مطلب »

غربال‌گری ژنتیکی در سرطان روده

تست­های تشخیصی، تست­هایی هستند که معمولا عامل بیماری را مشخص می­کنند که نشانه­های آن در بیمار بروز پیدا کرده است. اما غربال گری، تستی است که معمولا فرد بدون بروز علائم وضعیت بیماری او شناسایی می­شود. در نتیجه غربال گری معمولا برای افرادی است که بیماری در آن­ها بروز پیدا نکرده است. هدف غربال گری شناسایی بیماری در مراحل ابتدایی و جداسازی افراد با ریسک بالا می­باشد. هرچند که هدف اصلی غربال گری پیشگیری و کاهش شیوع بیماری است. سازمان بهداشت جهانی برای غربال گری موارد زیر را ذکر کرده است.

ادامه مطلب »
218161